De Buurttrut

Na de renovatie bezat mijn Bijlmerflat ineens uitstekende voorwaarden voor de ontwikkeling van een echte buurttrut. Achter de ramen op de begane grond heb je goed zicht op het speelveldje voor de flat. Na het een paar weken te hebben aangekeken, heb ik mijzelf opgeworpen, om de overwegend Afrikaanse kinderen uit mijn flat kennis te laten maken met dit oer-Hollandse fenomeen.

Met geveinsde woede schreeuw ik van grote afstand naar spelende kinderen, dat ze voor iemand anders’ deur moeten gaan joelen. Dat ze de bomen op het maaiveld in de grond moeten laten staan, dat ze tegen iemand anders muurtje moeten gaan voetballen en hun frietbakjes in de prullenbak moeten doen. Als ik in vorm ben, roep ik de naam van mijn man erbij om mijn gekijf extra kracht bij te zetten. Bij ieder weerwoord begint een spannende machtsstrijd, die onvermijdelijk eindigt met de onweerlegbare bluf: ga jij anders je moeder maar even vragen of jij dat mag.

De afgelopen maanden was het erg rustig. Door de sneeuw en de kou waren er geen kinderen op het maaiveld. Niet eens sneeuwballen tegen de ramen, geen rotjes in de brievenbus en er werd niet gesleed met grofvuil. Bovendien is de beste buurtklier verdwenen. Van alle buurkinderen was hij het meest getalenteerd. Vaak tot 11 uur ‘s avonds gilde hij zijn onverstaanbare hartekreten over straat, dagelijks knalde hij voetballen tegen mijn muur, en liet hij als Klein Duimpje een stroom lege sappakjes achter zich. En nu is het oorverdovend stil, de buurttrut is een waardige tegenstander kwijt.
Zijn hele nette en aardige familie heeft de spullen gepakt en hun appartement, dat al jaren te koop stond, verlaten, zonder een woord.
De ouders van de buurtklier wilden eigenlijk al sinds dag 1 weer weg, ze hadden zich vergist in de woning en ze hadden last van gebreken en hoge servicekosten. Maar ze kregen hun huis niet meer verkocht. Er zijn inmiddels zoveel eengezinswoningen nieuw opgeleverd in Amsterdam Zuidoost dat er geen vraag meer is naar onze mega-appartementen. Daarnaast lijken niet veel mensen meer een positie als appartementseigenaar in de oude H-buurt te ambiëren.
De verkoop van de appartementen in de flats van de oude H- buurt, is daarmee wat mij betreft definitief een debacle.

Woningcorporatie Rochdale renoveerde de flats Hoogoord, Hofgeest, Haag en Veld en Hogevecht van 1995 tot 2004. Vrijgekomen huurflats werden opgeknapt, gesplitst en verkocht. Het idee dat als mensen hun huizen kopen, ze goed voor hun leefomgeving zorgen, is in principe aannemelijk. Mensen steken zich niet in de schulden voor een slechte buurt. Maar wat er mis ging in de constructie die Rochdale voor deze buurt had bedacht, is dat de nieuwe stroom kopers in de oude H-buurt geen enkele invloed op hun woonomgeving kon en kan uitoefenen. Terwijl mensen meestal een huis kopen om te investeren, om zelfstandig en onafhankelijk te zijn. De buurt bleef op hetzelfde niveau steken en suggesties voor verbetering werden geblokkeerd door Rochdale.
Rochdale heeft het namelijk met 90% eigendom voor het zeggen in de verenigingen van eigenaren in alle flats van de oude H-buurt. In principe zijn alle kopers gezamenlijk eigenaar van de gehele flat, maar als grooteigenaar met een meerderheidsbelang kan Rochdale doen en laten wat ze wil met de gebouwen. Gek genoeg is dat niet vaak waar de bewoners behoefte aan hebben. Waar de huurders van Rochdale nog kunnen rekenen op de huurwet en de huurcommissie, zijn de appartementeigenaars overgelaten aan de grillen van het VVE team bij Rochdale Vestiging Zuidoost.
Appartementseigenaars moeten zich dubieuze of verdwenen kasstukken, idiote verbouwingsplannen, gedwongen winkelnering en nooit verrekende voorschotten voor servicekosten laten welgevallen.
De desinteresse van stadsdeelbestuur en raadsleden voor de steeds nijpender situatie van de appartementseigenaren steekt schril af tegen de complimentjes die men zichzelf toebedeelt voor de vernieuwing van de Bijlmer.

Het wrange is dat de meeste mensen die de appartementen in de oude H-buurt kochten, juist mensen zijn die persoonlijk in hun leefomgeving wilden investeren. Inmiddels heeft de helft van de kopers van de appartementen hun opties nuchter in kaart gebracht, ze verhuren hun huis en trekken zelf naar een andere buurt. Net als de familie van de beste buurtklier.

En de Buurttrut maakt zich op voor een nieuwe lichting buurtkliertjes - en een enkele Rochdale medewerker - om naar te kijven.

Misschien

 – voor Heesterveld

Ja hoor, er staat iets te gebeuren! Sinds 1 oktober 2009 kunnen de bewoners van Heesterveld met voorrang een nieuwe woning zoeken. De eigenaar, woningcorporatie Ymere, zegt het woningencomplex te slopen in 2011. Wat er voor in de plaats komt weten ze nog niet.

Heesterveld, opgeleverd in 1982, is een grappig pastelkleurig betonnen woningcomplex. Het bestaat uit een paar hofjes omringd door vier lagen woningen, langs het spoor in Amsterdam Zuidoost. Het is een buurt die al langere tijd een niet al te beste reputatie heeft.

Jaren geleden heb ik er gewoond. Toen al fantaseerden mijn buurman Elvis en ik over de aanstaande sloop, over onze voorrangspositie bij herhuisvesting, en natuurlijk over de felbegeerde verhuisvergoeding. Toenmalig eigenaar Woningbedrijf Amsterdam was cryptisch over de sloopplannen, maar wij lazen tussen de regels van vage brieven door dat onze levens weldra drastisch zouden veranderen. Elvis woont nu acht jaar later nog in Heesterveld. Ik heb na twee jaar mijn veelbelovende positie opgegeven en ben toch maar weggegaan.

Sommige mensen zouden een tijdje in Heesterveld moeten wonen. Om eens wat nieuwe ideeën op te doen voor hun beleidsplannen. In Heesterveld leer je de mensen kennen die nergens anders terecht kunnen. De meest uiteenlopende types, met uiteenlopende problemen en even uiteenlopende oplossingen. Met zijn allen op een kluitje. Sommige mensen zouden eens moeten beleven hoe dat nou uitpakt, als je zo’n buurt aan zijn lot overlaat.

Net ontruimd uit een kraakpand in de stad, kon ik negen jaar geleden terecht in mijn eerste legale huurhuis in Heesterveld. Voor een eerste woning was het niet slecht. Grootgebracht in de jaren tachtig met de Sam Sam, Ban de bom en Kinderen voor Kinderen, sprak de leuke multiculti buurt sprak mij ook erg aan. Dat ik terecht zou komen in een absurde combinatie van mensen die allemaal een uitgesproken eigen leefstijl aanhingen, wist ik toen nog niet. Mijn buren waren onder andere grote Roma families, Koerden, Antillianen, een Algerijn, Ghanezen, Chinezen en een clubje bierende studenten.

De voordeur van mijn nieuwe woning was vrij toegankelijk, voor mijn twintig buurjongens die ziek van verveling om ieder wissewasje bij mij aanbelden. Een schaar hadden ze even nodig, of een schroevendraaier, een tennisbal, mijn rolschaatsen. Of ik moest een brief voorlezen van de kinderbescherming met boodschappen als: “uw kinderen worden uit huis geplaatst als ze niet naar school gaan” en “uw kinderen zijn bedelend aangetroffen in het Vondelpark”. Voor een tienermeisje dat niet kon lezen of schrijven, maakte ik een verslag over haar taakstraf na een geweldsdelict. Mijn man is een avond zonder succes bezig geweest om een tandarts te regelen voor mijn buurvrouw, die omringd door familieleden, kermend van de pijn borrel na borrel achterover sloeg op de bank. Ineens begreep ik waarom de bel was losgekoppeld toen ik aankwam. En later begreep ik waarom je niet naar buiten gaat als de ex van een buurvrouw met een baksteen in zijn hand staat te schreeuwen dat hij haar maar niet vergeten kan.

Heesterveld was heel raadselachtig. Hoe kwam die gast terecht in ons fietsenhok? Wie piste er elke dag tegen onze deur? Waarom haalt mijn bovenbuurman zijn kledingstukken niet op uit mijn tuin?
Alle raadsels droegen erg bij aan het gevoel van avontuur in Heesterveld.
Ik zag er voor het eerst een Rolls Royce, een prachtige roomwitte wagen, met een engel voorop en zes grote Roma mannen er in. Machtig grote hanen zonder staarten scharrelden rond tussen de vuilniszakken. Die zijn overgebleven van een voodoo ritueel grapten wij... Eentje is op klaarlichte dag en plein public geslacht en opgegeten, wisten de buurtkinderen mij te vertellen.
Later liepen naast hanen ook twee mannen, de buurtregisseur en iemand van het woningbedrijf rond in mijn tuin. Of ik even al mijn rotzooi wilde opruimen, want het was toch geen gezicht, en of ik mijn hanen even kon vangen want er waren klachten. Was ik misschien de enige buurtbewoner tegen wie de mannen iets durfden te zeggen?

Na een paar jaar in Heesterveld ben je voor goed veranderd. Je bent gewend aan kapotte ramen en de geur van vuilnis, je doet niet meer open als er wordt aangebeld, je kijkt niet meer op bij geschreeuw en je belt nooit meer de woningcorporatie of de politie met vragen, klachten of tips.

En zo gebeurt het, dat voor het woningcomplex Heesterveld sloop de enige oplossing lijkt te zijn voor de problemen. Weer een mislukte buurt in de Bijlmer. Deze keer kunnen we helaas niet de schuld geven aan de architectuur. Heesterveld is geen honingraatflat met een achterhaalde utopische visie uit de jaren ’60, maar laagbouw uit 1982. Misschien ligt de oplossing niet in sloop en nieuwbouw. Maar misschien in een wat daadkrachtiger beheer van de wooncomplexen, wat betere begeleiding voor nieuwe bewoners en krachtige aanpak van criminaliteit. Misschien. Want wat weet ik ervan.

Maar ik ben blij voor Elvis. Ik loop even langs mijn oude halletje, er is niets veranderd, alleen hangt er nu een plakkaat aan de muur met de stadsdeeletiquette van Amsterdam Zuidoost.

‘Als de samenleving ziek is, ben ook ik ziek’

 Supernetwerker en Bijlmerwatcher Roy Ristie gaat de politiek in

AMSTERDAM - Hèhè, eindelijk, zullen veel bewoners van Amsterdam Zuidoost denken. Na ruim dertig jaar de politiek in Amsterdam Zuidoost kritisch te hebben gevolgd en bestookt, vindt Roy Ristie (56) nu zelf ook dat het tijd is. Hij stelt zich kandidaat voor de kieslijst van de Onafhankelijke Partij Zuidoost (OZO). De officieuze ‘godfather van de sociale cohesie’ is door zijn grote netwerk en zijn populariteit vrijwel verzekerd van een zetel in de raad. ‘Ik wil volksvertegenwoordiger zijn, geen politicus’.

Waarom wil je in Amsterdam Zuidoost de politiek in?

"Ik wil wat leven brengen in de brouwerij. Het vertrouwen van de burgers in de politiek in Zuidoost is niet heel groot. Heel veel mensen in dit stadsdeel hebben niet de moeite genomen om elkaar te leren kennen. De kracht van de diversiteit waar Zuidoost mee is gezegend wordt nu niet benut."

Wat is dan die kracht?

"Het feit dat in Zuidoost verschillende mensen met verschillende culturele opvattingen bij elkaar wonen betekent dat we bij problemen kunnen terugvallen op een diversiteit aan oplossingen. We moeten oppassen dat we deze verschillende skills van mensen niet met het badwater weggooien."

Jij wilt de onontdekte schatten in de buurt aanboren?

"Jajaja, zuiverr !!"

Je wordt wel eens de Obama van Amsterdam Zuidoost genoemd.

"Ja, die naam wilde ik nou niet meteen noemen, maar wat mensen misschien bedoelen is dat zij mij zien als iemand die de ogenschijnlijke tegenstellingen kan overstijgen, om te kijken hoe we samen beter kunnen worden. Ik sta open voor dialoog. Niet polarisatie, maar de verbinding zegeviert."

Waarom heb je gekozen voor de Onafhankelijke partij Zuidoost (OZO)?

"Ik ben al vijf jaar lid, OZO is een partij die lokaal betrokken is, het is een lokale politieke organisatie. Het spreekt mij aan dat je voor OZO actief kunt zijn en tegelijkertijd bijvoorbeeld ook van een andere partij lid kunt zijn. Bij OZO hoef je dus niet aan partijpolitiek te doen. Je kan partijbelangen overstijgen en samenwerkingen aangaan."

Ben jij ook lid van een andere partij?

"Nee."

Je hebt nu je eigen vaste stoel op de publiekstribune in de raadszaal.

"Ja, maar niets is zo zuur als de raadsvergaderingen bij te wonen zonder actief te kunnen meedoen. Ik hoop daarom dat mijn stoel zich begin maart 2010 verplaatst naar de andere kant van de tribune. Ik wil niet langer een toeschouwer zijn."

Jij bent een man van actie, denk je dat het jou past, al dat gepraat en eindeloos overleg in de raad?

"Overleggen en praten, draagvlak creëren: zo is het leven. Als mensen dat niet begrijpen, begrijpen ze het leven niet."

Een aantal mensen begrijpen best hoe ze moeten schreeuwen en herrie maken, denk aan de protesten tegen het standbeeld van Anton de Kom.

"Kijk, we moeten een vertaalslag maken. In Amsterdam Zuidoost zijn heel veel mensen die hun verlangens niet goed kenbaar maken. Als je hen daarbij helpt, werkt het ook preventief voor excessen. Op het moment dat mensen vooraf begrijpen hoe dingen werken, hoe ze op een efficiënte manier voor hun belangen moeten opkomen, hoeven ze niet achteraf te gaan schreeuwen op het Anton de Komplein over een standbeeld.Want als mensen zich gepasseerd en niet betrokken voelen, gaan ze zich ook niet betrokken gedragen. Daar zit dus een kloof en ik wil een brug slaan."

Hoe ga jij een brug slaan?

"Goed samenleven en het vergroten van het welzijn van de mensen kan je bereiken met de juiste gereedschappen."

Jij weet welke gereedschappen dat zijn?

"Ja, het gaat om taalgebruik, om de toon, om informatieverstrekking. De overheid heeft een plicht om aan haar burgers uit te leggen hoe zij invloed kan hebben op haar omgeving. Ik wil erop toezien dat dat ook op een adequate manier gebeurt. Burgers moeten weer zelf het heft in handen nemen, en ik vertel ze hoe."

Ben je niet bang dat mensen op je deur komen bonken met allerhande irreële verwachtingen?

"Neenee! IK ga op de deuren van de mensen bonken."

Waar komt jouw betrokkenheid vandaan?

"Uit mijn opvoeding. Mijn vader en moeder hebben mij geleerd dat je moet leven met je omgeving, dat je daar deel van uit maakt. Alle mensen zijn onderdeel van een samenleving. Als die samenleving ziek is, dan ben ook ik ziek."

Ziek?

"Ja ziek. En het medicijn ligt bij de mensen zelf én bij de politiek."

Wat is er toch mis met die politiek in Zuidoost?

"In de politiek zien wij, door onze vooringenomenheid, de voor de hand liggende oplossingen niet. Wij zoeken het dan in rapporten en externe onderzoeken. Als er gepraat wordt over de toekomst van Zuidoost, komt 80% van de mensen die praten niet uit Zuidoost. Hoe komt dat, is er dan geen expertise in Zuidoost? Is die er dan niet??"

Wat is dan het medicijn?

"Een stukje vrijblijvendheid moet weg uit Zuidoost. Er is bijvoorbeeld een denktank Sociale Cohesie in Zuidoost: ik wil weten wat die bereikt, wat is hun output?
En de relatie tussen het bedrijfsleven en de samenleving in Zuidoost kan niet langer vrijblijvend zijn. We moeten concrete afspraken maken met de bedrijven die zich hier vestigen, zij moeten stageplekken aanbieden aan de studenten hier. Als bedrijven aangeven wat voor werknemers ze nodig hebben, kunnen we gericht mensen scouten en opleiden voor de beschikbare functies. Zó versterk je de economische perspectieven van mensen en dit stadsdeel."

Willen die bedrijven dat wel?

"Ook het bedrijfsleven heeft er baat bij. Als je in Zuidoost bent, hoor je bij Zuidoost. Een bedrijf dat zich in Zuidoost vestigt, heeft belang bij een goed functionerend Zuidoost."

Je woont in Holendrecht: een buurt in Zuidoost die snel verloedert. Hoe voelt dat?

"Ik vind het heel jammer. Holendrecht was het ultieme voorbeeld van een buurtje waar de sociale cohesie sterk was. Dat is nu grotendeels weg."

Hoe komt dat?

"Onder andere door ondoordachte plaatsing van nieuwe bewoners door de woningcorporaties."

Hoezo ondoordacht?

"Veel nieuwe bewoners, veelal uit sociaal zwakkere milieus, worden aan hun lot overgelaten. Bij veel doorstroom zijn mensen niet bekend met de sociale codes en omgangsvormen in een buurt, er is geen kennismaking met buren. Anonimiteit groeit, wat weer een gevoel van onveiligheid voedt. De voorzieningen om dit op te vangen zijn er niet."

Hoe kan dat dan beter?

"Ik vind dat woningcorporaties vooraf moeten nadenken over de plaatsing van bewoners, in plaats van achteraf allemaal geld te verspillen aan het blussen van brandjes. Doe aan doordacht plaatsingsbeleid, biedt nieuwe bewoners een welkomstpakket en een ontmoetingsplek, een hofwoonkamer."

Wat vind je van het geweld dat in Zuidoost is losgebarsten?

"Hoezo losgebarsten? Al langere tijd zijn er allerlei vormen van geweld aan de gang. En ik verafschuw alle vormen van geweld, voor en achter de deur. Echt, ik verfoei het: ik vind ook dat er passende straffen voor de daders moeten komen. Ik denk dat het excessen zijn van dingen die niet goed gegaan zijn in de politiek."

Hoezo?

"De meeste politici kennen de gemeenschap te slecht en gaan voorbij aan de realiteit van alledag voor bewoners van Zuidoost. Hun beleid is natte-vingerwerk, ze werken ad hoc en routinematig, en bedrijven partijpolitiek. Zo maken ze een kloof tussen de politiek en de weerbarstige realiteit."

Begrijp jij de jongens die gewapend over straat gaan wel?

"Ik begrijp niemand die gewapend gaat op straat. Wat ik wel weet is dat iedereen een droom heeft in het leven. Iedereen wil vooruit. Alle mensen willen erkenning, erkenning van hun problemen."

Ze willen erkenning?

"Ja, sommige jongeren, maar ook ouderen in Zuidoost hebben een verwrongen beeld van de realiteit ontwikkeld. Door de liefde die ze vaak hebben moeten ontberen of door traumatische ervaringen in bijvoorbeeld hun gezinssituatie of op school, wanen ze zich in een anonieme omgeving. Ze willen erkenning en het gevoel dat mensen om hun geven, eigenlijk willen ze liefde."

Meer liefde is de oplossing?

"Ja, meer liefde en aandacht..."

Roy Ristie in gesprek tijdens 'De Verbinding' in 2008

----------------------------------------

Wie is Roy Ristie?

"Ik ben in 1953 te Paramaribo in het Koninkrijk Der Nederlanden geboren. In 1977 streek ik neer in een andere stad van dit koninkrijk te weten Amsterdam."

In Amsterdam heeft Roy Ristie sinds 1977 gewerkt als radio- en televisiemaker ondere andere bij Lokale Omroep Bijlmer, voor het programma Zorg en Hoop (NOS), bij Black Star Liner (VPRO). Verder heeft hij gewerkt voor Stad Radio Amsterdam, NMO, Holland FM, Veronica, Humanistisch Verbond, AT5 en vele andere media. Hij is oprichter van ondermeer een eigen reclamebureau, radio Kankantrie, Mart, MOSA, Radio Fayalobi, het 30 juni/1juli comité, het Bewoners Netwerk Zuidoost en bedenker van het multi-media concept Brasa Plaza. Momenteel is Roy Ristie freelance media- en marketingconsultant. In zijn vrije tijd is hij lid van het 4,5 mei Comité Zuidoost, lid van het Bewoners Netwerk Zuidoost, initiatiefnemer voor een borstbeeld voor Pa Sem, en hij is actief voor de zaalvoetbalclub Ter Beek in Amsterdam Zuidoost.

Hoor en wederhoor

Patrick Meershoek reageert op het artikel 'Dit is puur Bijlmerbashen'

Hallo Else,

Ik ken Arno Gorissen niet, maar ik begrijp dat hij door het stadsdeel en de corporaties is ingehuurd om Zuidoost op een positieve manier in het nieuws te brengen. Ik ben journalist en heb een andere taak, namelijk om te beschrijven wat er in Zuidoost gebeurt. De ene keer is dat positief, de andere keer negatief. Ik moet eerlijk bekennen dat ik tijdens het schrijven geen rekening houd met de verkoop van woningen in het stadsdeel. Het lijkt me verder voor iedereen het beste dat Arno zijn werk doet, en ik het mijne.

Groet!

‘Dit is puur Bijlmerbashing’

Citymarketeer Arno Gorissen praat over de recente berichtgeving over Amsterdam Zuidoost

AMSTERDAM - Aanvankelijk praat hij er laconiek over. Gelaten glimlachend haalt hij zijn schouders op. Wat kan hij doen? Arno Gorissen (51) vertelt over de invloed van de recente gebeurtenissen op zijn werk als citymarketeer in stadsdeel Amsterdam Zuidoost.

Wat een gedoe hè, die schietpartijen, krijg je dit ooit nog goed?

Natuurlijk is dit een setback, met een imagocampagne kan je niet opboksen tegen kogels. Het is vallen en weer opstaan, feiten kun je niet weerleggen of bagatelliseren.

Wat ga je er aan doen, over laten waaien?

Beter dan nu kunnen we het niet doen, de schietpartijen zijn gebeurd, we zullen andere positieve zaken moeten benadrukken.

Wat voor positiefs?

Als je ziet waar we vandaan komen met Amsterdam Zuidoost merk je dat het steeds beter gaat met de Bijlmer. Het sportpark, het theater en het park worden flink opgeknapt. Oude woningen worden gerenoveerd of maken plaats voor nieuwbouw. Er treden wereldsterren op de Heineken Music Hall en straks in de nieuwe Ziggo Dome. ID&T en Endemol hebben zich gevestigd in Zuidoost. We huisvesten echt goede festivals zoals het Gospelfestival en Black Magic Woman. Met de komst van the Getz zijn we hard op weg het tweede uitgaanscentrum van Amsterdam te worden.

Hoe komt het dat mensen dat niet weten? Als ik zoek op internet vind ik alleen zure blogs zoals Metro in de Bijlmer.


Al het goede nieuws gaat in drievoud naar de media, maar het wordt genegeerd of negatief neergezet. Die blogs zijn van een clubje Bijlmerbewoners, ze zijn op 1 hand te tellen. Ik maak me niet zo druk om hen, ze zijn bezig met hun kleine wereldje, en missen een beetje de helicopterview. Ze roepen maar, ze zijn alleen zo cynisch en ongenuanceerd.

Wat vind je van de berichtgeving over de Bijlmer op dit moment?

I am pissed, really pissed. Wat er nu gebeurt, is dat de media het positieve nieuws negeren en alleen de negatieve incidenten aandacht geven. Natuurlijk, excessen moet je signaleren, maar dit is buiten alle proporties, dit is puur Bijlmerbashing.

Wie is er aan het Bijlmerbashen?

Patrick Meershoek van het Parool bijvoorbeeld presteert het keer op keer om het negatieve het positieve te laten overheersen in zijn serie over de Bijlmer. Een voorbeeld is de opening van het Bijlmer Parktheater, een geweldig moment, en dan schrijft Patrick Meershoek nota bene een week te laat over wat junkies die daar vlakbij op de straathoek stonden. Tuurlijk stonden ze daar, maar daar ging het niet over die avond. Het ging die avond over de opening van een gloednieuw theater in het nieuwe Bijlmerpark, ons park, dat zo groot als het Vondelpark wordt.

Heb je nog een voorbeeld?

Er zijn genoeg voorbeelden: vorige week werden de Dutch Design Awards uitgereikt. Twee projecten in Amsterdam Zuidoost, waaronder het nieuwe  hekwerk om het nieuwe Bijlmer sportpark, kregen een prijs. Wij hebben dus award-winning design in Zuidoost, maar daarover lees je niets in de pers.

Die pers is lekker bezig..

De media hebben echt een ongelofelijk grote verantwoordelijkheid met hun verslaggeving. De artikelen in de krant die nu in het Parool verschijnen veroorzaken een miljoenenschade, een enorme economische en emotionele schade. Nieuwe woningen blijven leegstaan, investeerders blijven weg.

Emotionele schade?

Ja echt! Bewoners van de Bijlmer zijn prima tevreden over hun stadsdeel volgens de Dienst Onderzoek en Statistiek. Maar anderen nemen voor waar aan wat er in de krant staat. Stel je voor dat je net een huis hebt gekocht in Amsterdam Zuidoost, en dan wordt je nieuwe wijk neergezet als een onbegaanbare getto. Bewoners moeten hun keuze verdedigen, waarom zijn ze in godsnaam in Amsterdam Zuidoost gaan wonen?

Wat vind je van de woordvoering van het stadsdeel de laatste tijd?

Na afloop van haar interview met Pauw en Witteman heb ik stadsdeelvoorzitter Elvira Sweet gecomplimenteerd. Ik weet hoe moeilijk het is, helemaal als je voor de camera om moet gaan met de vileine vragen van Paul Witteman. Maar ik denk dat het goed is als er een woordvoerder in het stadsdeel zou zijn, die scherp van de tongriem zou zijn gesneden en in de berichtgeving kon ingrijpen.

Maar je handen moeten toch jeuken, waarom grijp je niet in?

“Het jeukt overal! ik zou graag ingrijpen in de berichtgeving, maar dat is niet aan mij. Ik heb een aantal ingezonden brieven op de plank liggen, en mijn diensten aan het stadsdeel aangeboden. Zij zijn daar nog niet op ingegaan, maar als ze me vragen sta ik klaar.

Heb je veel last van het stadsdeel?

Ik probeer zo goed samen te werken met het stadsdeel als ik kan, dat is de realiteit waar ik het mee moet doen.

En hoe nu verder?

Er zijn in dit stadsdeel veel leuke dingen aan de hand, maar de regie ontbreekt.
Ik ben nu een website en met stadsdeel Zuidoost, Zuidoostlob en een ondernemer een glossy aan het maken waarin we alles wat er in Amsterdam Zuidoost gebeurt gaan bundelen.

Ook de negatieve dingen?

Ja, tuurlijk, betrokkenen komen ook aan het woord over politiek en andere gebeurtenissen.

Wanneer kunnen we het verwachten?

 Het zou geweldig zijn als ik daarmee nu in deze tijd al naar buiten kon treden om een tegenwicht te bieden, maar het is niet af. Het is erg veel werk en ik doe het alleen, helemaal alleen.

(ELSE LENSELINK)



-------------------------------

Zuidoost Nergens Anders

Arno Gorissen (51) is sinds september 2008 directeur van Stichting Zuidoost Partners.
Stichting Zuidoost Partners is een initiatief van Elvira Sweet, stadsdeelvoorzitter van Amsterdam Zuidoost. Zuidoost Partners is primair gericht op het bijstellen van het 'verouderde en achterhaalde' imago van Amsterdam Zuidoost.
Het stadsdeel financiert 25% van de projecten, 75% wordt gefinancierd door zakenpartners als woningcorporaties Rochdale en Ymere, De Key, Corio, Atlas ArenA, Bouwfonds Ontwikkeling, Amsterdam ArenA en ING Real Estate.
De Raad van Advies bestaat uit 30 ceo's en cfo's uit de eerder genoemde domeinen met vestigingen of een betrokkenheid in Amsterdam Zuidoost de buurt. Er zijn vijf werkgroepen die zich bezig houden met Wonen, Leven en Leefbaarheid, Leisure, Educatie, Werken en Ondernemen en Cultuur.

Het gekantkloste hekwerk ‘Home Sweet Home’, ontworpen door Demakersvan, ontving onlangs de Toon van Tuijl Designprijs.

De ontgroening

Nagelbijtend zat ik voor de televisie. Ik was die dag geïnterviewd door een verslaggever van AT5 en was nerveus over het resultaat.
Ik had mijn cursus ‘omgaan met de media’ ’s ochtends nog eens goed doorgenomen voor de spiegel. Ik had met mijn buren afgesproken dat we allemaal wat zouden zeggen.
Als een ware Jeanne d’Arc zou ik het buurtverzet leiden naar een voorlopig hoogtepunt, een televisie item. Daarna zou het wel loslopen.

De aanleiding van het interview was de recente verhuizing van onze buurtboeven, de Hopiboys. Er waren camera’s geplaatst op hun flat Hoptille, waarna de dealers nu hun werk deden, en plein public, doch in de luwte van de camera’s, bij een flat verderop. Onze flat. De Hopi’s veroorzaakten veel overlast en ergernis. Ze trokken veel vervelende klanten en concurrenten aan, ze maakten rotzooi en herrie.
Maanden hadden we tevergeefs geklaagd bij woningcorporatie Rochdale en de politie. Ik had ingezonden brieven gestuurd naar het Stadsblad. Mijn driftige Mokummer buurman was na een scheldkanonnade verwijderd uit de hal van het stadsdeelkantoor. Daarna dreigde hij luidkeels met een ordedienst van stoere buurtbewoners, die dan wel zelf hun stoepje zouden schoonvegen. Nou dat vond AT5 interessant.

Ik stond ’s ochtends op straat te wachten, toen een autootje aan kwam rijden. Twee blanken in de Bijlmer, dat moet wel AT5 zijn. Mijn grapje viel dood op de grond.
De camera ging aan en ik deed geconcentreerd mijn verhaal. Er zijn illegale praktijken aan de hand, mensen worden geïntimideerd. Werkende mensen kunnen niet slapen van de herrie. Er moet iets gebeuren. Het stadsdeelbestuur kijkt al 15 jaar de verkeerde kant op. Er wordt geroofd en geschoten, er was een liquidatie op klaarlichte dag en een bom is ontploft en de hele nacht rijden auto’s af en aan. Onze kinderen hoeven toch niet op te groeien met dit soort gasten als hun voorbeeld? En die ordedienst dan? Nou zei ik, dat was een grapje van een buurman, maar ik vind niet dat bewoners met dit soort problemen opgezadeld moeten worden. Het stadsdeel, de politie en Rochdale moeten hun verantwoordelijkheid nemen. Einde interview. Ik zag de teleurstelling in de ogen van de verslaggever: waar bleef nu die woedende menigte met brandende fakkels en hooivorken?

De mannen van AT5 deden nog een rondje om de flat. De gangsters slapen nog hoor, had ik ze al gewaarschuwd. De verslaggever sprak wat Afrikaanse kerkgangers aan, nee ze wilden niets zeggen. Een buurvrouw met wie ik had afgesproken lag nog in bed, een andere buurvrouw verstopte zich binnen en had haar man naar buiten gestuurd. Hij stond hoofdschuddend naar mij te kijken. De aanstichter van het interview was ook helaas verhinderd. Een meisje op straat zei dat ze geen last had van de Hopi’s, mensen moeten zelf maar weten wat ze doen. De verslaggever keek mij vragend aan. Ja de mensen zijn bang, zei ik schouderophalend, ik wel durfde de toorn van de boevenbende te trotseren.

Later werd ik streng toegesproken door de man van de bewonerscommissie: Van al die slechte pers krijgt de Bijlmer een slechte naam, jullie zijn gewoon een stelletje Hollanders die niet weten hoe het hoort. Wat die arme jongens nodig hebben is een buurthuis, ik zal het wel even regelen met het stadsdeel. Hij wees naar een lege plek recht tegenover mijn huis. Ik keek hem aan, nee het was geen grapje. Vanaf nu geen samenwerking meer voor een betere buurt: vanaf nu was het ieder voor zich.

Het item is die avond niet uitgezonden door AT5, de avonden daarna ook niet.
Het buurthuis voor buurtgangsters is niet van de grond gekomen.
De Hopiboys zijn na het plaatsen van camera’s op onze flat, verhuisd naar een speelpleintje verderop, waar mijn kinderen niet spelen.
En zo kwam alles toch nog goed.

Elvira's moment

Voor één keer wilde ik dat ik Elvira Sweet was.
De scheidende stadsdeelvoorzitter van Amsterdam Zuidoost heeft geen makkelijke baan. Ze is een geliefde boksbal van de bewoners van dit gekwelde stadsdeel. Maar deze keer wilde ik dat ik in haar schoenen stond, over liever zat, aan tafel bij Pauw en Witteman, terwijl de camera’s afwisselend inzoomden op haar en haar tafelgenoten.
Elvira kon vandaag de redder zijn van het imago van Amsterdam Zuidoost. De afgelopen weken was er hernieuwde interesse van de media voor de Bijlmer, aangewakkerd door de wrede dood van een 19-jarige jongen, die op klaarlichte dag, na een ruzie voor de ogen van zijn vrouw en zoon werd afgeknald. In één jaar waren er 22 schietpartijen, en iedereen wist te schrijven hoe dat kwam. In de Bijlmer wonen primitieve holbewoners, jongeren hebben geen opleiding, geen perspectieven, wel een kort lontje, was de teneur. Voorbijgaand aan de veel grotere groep middenklasse mensen, opgeleid, tweeverdieners, eigen huis, die hun kinderen wel naar school sturen. In deze barre tijden hadden wij gemiddelde Bijlmerbewoners iemand nodig die voor ons opkwam.

Monter begon de Surinaamse politica aan haar interview. Gaandeweg het gesprek wuifde zij de kritische vragen op haar functioneren geroutineerd weg. Ze had immers de afgelopen acht jaar ook veel goeds gedaan voor de buurt. Elvira’s automatische piloot was afgestemd op het niveau van ontevreden Bijlmerbuurtbewoners, waardoor het haar niet opviel dat haar een journalistiek oor werd aangenaaid.De heren Pauw en Witteman presenteerden met een filmpje de ware toestand van de jeugd in de Bijlmer, een stelletje wietrokende bluffers, die trots hun gouden tanden aan de camera lieten zien. Deze hosselaars waren echt niet van plan om gewoon te werken voor hun geld. En wat dacht Elvira Sweet daar aan te doen? Hen terug naar school sturen? Laat Pauw en Witteman niet lachen.

En dit was het. Het moment van Elvira. Nu kon zij een stel vooringenomen blanke blaaskaken uit Hilversum, voor het overstaan van de natie, na weken van slechte pers over de Bijlmer eens goed vertellen hoe het werkelijk zat. Dat de heren niet moesten denken dat zij met een twee jaar oud filmpje van het lokale televisiestation AT5 haar konden vertellen hoe het er aan toeging, nota bene in haar eigen stadsdeel. Dat deze mensen in het filmpje helemaal geen doorsnee jongeren waren, maar bekende straatdealers. En dat ze blij was dat Pauw en Witteman nu net de mensen in beeld brachten, die zij zelf een jaar geleden in een kordaat moment heeft laten verwijderen uit deze woonwijk. Waar ze niet meer zijn teruggekomen. Omdat ze nog wel even vastzitten in de Bijlmerbajes. En natuurlijk lopen er vervelende klojo’s met pistolen in de Bijlmer rond, die niet moeten denken dat ze daarmee wegkomen, Elvira zit ze op de hielen. Maar die jongens heb je overal, ben je wel eens op zaterdagnacht langs het Rembrandtplein gelopen. De hele nacht is de ME daar druk rellende provinciale jongeren uit elkaar houden. En in Amstelveen zijn criminele afrekeningen een maandelijks terugkerend evenement...

Maar dat deed ze niet, ze hakkelde wat over preventief fouilleren en glimlachte liefjes tot haar tijd op was.

Ik deed de televisie uit en dacht na over de vele goede kanten van de Bijlmer. Hoezo is het hier een getto? Het is hier mooi groen, autovrij, mijn buren zijn aardig, er is een Hema en ik ga voorlopig nergens heen. Want de komende tien jaar is mijn huis onverkoopbaar.